Half negen. Ik rijd met Otis naar het bos, zoals elke ochtend nadat ik de kinderen naar school heb gebracht. Weer of geen weer. Als ik niet met mezelf in discussie ga, doe ik het gewoon. Soms moet je niet te veel nadenken. Het waait. Het regent. Mijn laarzen verdwijnen in modderige paadjes. En toch geniet ik. Dit uurtje buiten is van mij. Hier heb ik de beste gesprekken – met mezelf. En juist tijdens zo’n ochtend werd mijn ‘why’ als fotograaf helder. Ondernemen dwong me om me