Ik weet wat ik wil. Ik weet hoe het werkt. Ik zie het voor me. Ik voel zelfs dat het dichterbij is dan ooit. En toch… vind ik het soms moeilijk om koers te houden. Alsof ik steeds weer teruggetrokken word in een oud patroon. Iets wat bekend voelt. Maar allang niet meer comfortabel is. Ik wil anders, maar ergens blokkeer ik. En dan ga je denken… Is het gebrek aan discipline? Karakter? Kan ik het misschien gewoon niet goed genoeg? Maar diep vanbinnen weet ik dat dat het niet is

Je hoeft mij niet te vertellen wat hard werken is. Ik ben moeder van vier kinderen. Er is altijd wel iemand die iets nodig heeft. Altijd iets dat geregeld moet worden. Altijd een planning die nét weer anders loopt dan gedacht. En daarnaast run ik mijn eigen bedrijf. Mijn studio is aan huis. Wat betekent dat werk en privé eigenlijk de hele dag door elkaar heen loopt. De ene minuut ben ik moeder. De volgende ondernemer. Daarna weer regelaar, chauffeur, luisterend oor. En erge

Je hebt het goed voor elkaar. Je leven loopt. Je werk loopt. Misschien heb je een gezin, een bedrijf, een volle agenda. Van buiten klopt het. En toch…is daar dat gevoel. Niet de hele dag. Niet altijd luid, maar aanwezig genoeg om niet te negeren. Een gedachte die soms opkomt als het even stil is. Is dit het nou? Of zit er nog meer in mij? Het bijzondere is: dit gevoel ontstaat niet omdat er iets ontbreekt. Het ontstaat juist omdat er al zoveel is. Omdat je gegroeid bent. Omda

Over de twijfel die maakt dat vrouwen een fotoshoot blijven uitstellen, en waarom wachten vaak niet is wat je nodig hebt.

Half negen. Ik rijd met Otis naar het bos, zoals elke ochtend nadat ik de kinderen naar school heb gebracht. Weer of geen weer. Als ik niet met mezelf in discussie ga, doe ik het gewoon. Soms moet je niet te veel nadenken. Het waait. Het regent. Mijn laarzen verdwijnen in modderige paadjes. En toch geniet ik. Dit uurtje buiten is van mij. Hier heb ik de beste gesprekken – met mezelf. En juist tijdens zo’n ochtend werd mijn ‘why’ als fotograaf helder. Ondernemen dwong me om me